Exorcist: The Beginning

Το "επίσημο" prequel της σειράς μπορεί λόγω αυξημένου ανταγωνισμού να μην αποτελεί και το ναδίρ της. Υπάρχουν αρκετές σεναριακές ομοιότητες με το prequel του Schrader, ωστόσο η σκηνοθετική διαπραγμάτευση είναι τελείως διαφορετική. Πιστός στις επιταγές των κυρίαρχων τάσεων στις ταινίες του είδους, ο Harlin ανά δεκάλεπτο περίπου εισάγει μια σκηνή εμβόλιμης δράσης, ανεξαρτήτως σεναριακής σκοπιμότητας, ώστε να διεγείρει τον κατέχοντα χαμηλό attention span θεατή προτού αυτός αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στο popcorn του. Το ευρετήριο των κλισέ συμπεριλαμβάνει γκροτέσκους χαρακτήρες προς εύκολη βορά του pazuzu, έναν δύσπιστο και κυνικό ήρωα που φυσικά όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή αναλαμβάνει τις ευθύνες του, ένα μικρό-twist λίγο πριν το φινάλε όπου όλα θα κλείσουν ομαλά και τελεσίδικα. Μέσα στα στενά αυτά πλαίσια η ταινία καταφέρνει να είναι πιο ατμοσφαιρική από αυτή του Schrader (που υπερτερεί από πλευράς χαρακτηρολογικής εμβάθυνσης), ενώ η φωτογραφία του Vittorio Storaro είναι χάρμα οφθαλμών. Μια υβριδική σύνθεση των δύο prequel ίσως έδινε ένα πληρέστερο τρίτο φιλμ, ένα πείραμα που κάποιοι φαν της σειράς, κατ' αντιστοιχία με κάποιους άλλους, μπορεί κάποτε να πραγματοποιήσουν.

The Exorcist III

Σαφώς καλύτερο από το ανεκδιήγητο δεύτερο μέρος, η τρίτη συνέχεια του Εξορκιστή προσπαθεί, όπως η πρώτη ταινία, να ισορροπεί μέχρις ενός σημείου μεταξύ ορθολογικών και μεταφυσικών στοιχείων. Οι ερμηνείες είναι καλές, ο τρόμος κυρίως υποβάλλεται με ορισμένες άκρως αποτελεσματικές σκηνές, ενώ αν έλειπε ο παράταιρος και εκ του studio επιβεβλημένος εξορκισμός στο φινάλε, η ταινία θα λειτουργούσε ακόμη καλύτερα ως καθαρόαιμο θρίλερ μυστηρίου. Η διάσταση απόψεων μεταξύ σκηνοθέτη/σεναριογράφου και του studio σχετικά με την κατεύθυνση και τους στόχους τις ταινίας επηρέασε δυσμενώς το τελικό αποτέλεσμα, χωρίς όμως να καταδικάσει την ταινία στην ασημαντότητα.

Αιρετικά φληναφήματα

Τραγική συνέχεια της κλασσικής πρώτης ταινίας με ένα απερίγραπτο σενάριο δίχως λογική συνοχή, καμία ατμόσφαιρα, z-movie ερμηνείες, τραγελαφικούς διαλόγους (I've flown this route before. It was on the wings of a demon), ασυνάρτητη και αυθαίρετη εξέλιξη. Ο John Boorman πρέπει να σκηνοθετούσε κυριευμένος από το πνεύμα του Pazuzu, εκτός και αν επιδίωκε να γυρίσει κωμωδία και το κοινό δεν τον ακολούθησε. Μόνη ευχάριστη παραφωνία οι σκηνές στο Αφρικανικό μέρος της ταινίας που είχαν κάποια μεταφυσική υποβολή.

Εξορκίζοντας το κακό

To Dominion: Prequel to the Exorcist του Paul Schrader αποτελεί μια ακόμη προσθήκη στο προ πολλού αφαιμαγμένο franchise των Εξορκιστών. Το γεγονός ότι θάφτηκε από τους παραγωγούς στα στάδια του τελικού μοντάζ και ξαναγυρίστηκε από το πληρωμένο πιστόλι Renny Harlin, δίνει στην ταινία του Schrader, στην ολοκληρωμένη της μορφή τώρα σε DVD, την αίσθηση του αξιοπερίεργου. O Schrader προσεγγίζει με σοβαρότητα τον κλονισμό της πίστης του Merrin και την σταδιακή επανάκτησή της μέσω της πάλης του με τον δαίμονα Pazuzu. Η σκηνοθεσία του ωστόσο δεν έχει τη δωρικότητα ενός Friedkin και η πλοκή είναι αρκετά φλύαρη, χωρίς κάποια ιδιαίτερη αίσθηση ρίγους και ατμόσφαιρα υποβολής . Είναι σίγουρα ευπρόσδεκτες οι απόπειρες προσέγγισης του προβλήματος της Θεοδικίας σε μια υπερπαραγωγή του Hollywood, παραμένουν όμως δε ατελείς και ανολοκλήρωτες, ενώ οι τελικές σκηνές της αναμέτρησης δεν είναι ιδιαίτερα εμπνευσμένες. Ο Stellan Skarsgard ήταν σίγουρα πολύ εύστοχη επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια ενδιαφέρουσα, αλλά ήσσονα ταινία.