Αρχικά ξεκίνησε ως χώρος για "Αταξινόμητες σκέψεις για διάφορα επίκαιρα και μη ζήτηματα" για να καταλήξει τελικά σε cine-blog του οποίου όλα τα post, πρόσφατα και μη, είναι διαρκώς ανοιχτά και δεκτικά σχολίων. Be my guest!

26/6/08

2007 Part II

Τακτοποιώντας τους ανοιχτούς λογαριασμούς με το 2007, προχωράω στην ολοκλήρωση της λίστας:

5. Lust, Caution (Ang Lee)
Aπό την αριστοτεχνική κατάδυση του σπουδαίου Ang Lee στην σκοτεινή πλευρά του πόθου συγκρατώ, μεταξύ των πολλών αρετών της, τον χαρακτήρα του Tony Leung -ευάλωτος όσο και αδίστακτος- και το διάχυτο χιτσκοκικό παιχνίδι με την έννοια της μεταμφίεσης και της ταυτότητας. Η ηρωίδα, μια άχαρη και απλή φοιτήτρια, αναγκάζεται να υποδυθεί την ακαταμάχητη πλανεύτρα και σταδιακά ο ρόλος αυτός εκτοπίζει την αρχική της υπόσταση, με το άλογο, το ριψοκίνδυνο και το ορμέμφυτο να επικυριαρχούν του αναγκαίου, το εύλογου και του πραγματιστικού. Και οι δύο ήρωες επιδίδονται σε μια προσπάθεια αναζήτησης ταυτότητας όπου τα όρια μεταξύ του φαίνεσθαι και του είναι συνεχώς μικραίνουν (οι μακρόσυρτες σκηνές με τον θεατρικό θίασο κάθε άλλο παρά τυχαίες είναι).

4. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Andrew Dominik).
Η μεγάλη έκπληξη της χρονιάς της οποίας η πλοκή συνοψίζεται, κατά τα φαινόμενα, από τον μακροσκελή τίτλο. Σταδιακά, όμως, οι βεβαιότητες που αυτός υπαινίσσεται υπονομεύονται. Κόντρα στην κλισέ μυθιστορία που αρέσκεται στην ανευ όρων ηρωοποίηση παρανόμων σαν τον Jesse James ερήμην της ιστορικής πραγματικότητας, η ταινία παρουσιάζει τον Jesse James ως ένα βαθύτατα διαταραγμένο άτομο δίχως ιδανικά και αίσθηση περί τιμής (σκοτώνει πισώπλατα τους πρώην συντρόφους του). Διαισθανόμενος ότι οι ημέρες της δόξας του έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και μην έχοντας το σθένος να δώσει από μόνος του τέλος στο αδιέξοδο που έχει περιπέσει (μήπως αυτός είναι τελικά ο δειλός του τίτλου;), ουσιαστικά προκαλεί τη δολοφονία του που δεν είναι παρά μια συγκαλυμμένη αυτοκτονία. Έτσι θωρακίζει την υστεροφημία του εκλαμβάνοντας, εντελώς ανυπόστατα, διαστάσεις λαϊκού ήρωα. Παράλληλα διαγράφεται σχολαστικά το ψυχολογικό πορτρέτο του δολοφόνου του που οδηγήθηκε από τα αξεδιάλυτα συναισθήματα θαυμασμού, περιφρόνησης αλλά και φόβου σε αυτήν την πράξη και την άδοξη κατάληξη του. Με θαυμαστή χαρακτηρολογική ακρίβεια που καταγράφει κάθε ψυχολογική διακύμανση των ηρώων, γενναιόδωρη χρήση του φιλμικού χρόνου, εκφραστικότατα κοντινά πλάνα και μια εικαστική γραφή, το έξοχο αυτό western αποτελεί συνάμα ένα επίκαιρο σχόλιο πάνω στην διηνεκή ανάγκη κατασκευής διασημοτήτων και διαιώνισης μύθων.

3. 4 Months, 3 Weeks & 2 Days (Cristian Mungiu)
Η ταινία του Mungiu με αξιοζήλευτο τρόπο περνάει από μια ατομική περίπτωση σε μια συλλογική νωπογραφία όπου αναδεικύεται με άτεγκτη πληρότητα και υποδόρια ειρωνεία ο χαρακτήρας μια ολόκληρης κοινωνίας. Υπόδειγμα αποτελεσματικής κινηματογράφησης, με βαθειά γνώση των εκφραστικών μέσων, αλλά και των κινηματογραφικών ειδών (το τέλος θα μπορούσε να αποτελεί τμήμα ενός ατμοσφαιρικού θρίλερ) και καίρια ανθρώπινος προβληματισμός. Μια ιστορία τρόμου.

2. Τhe Banishment (Andrei Zvyagintsev)

Eξαιρετικό κινηματογραφικό δοκίμιο πάνω στην αποξένωση και στις συνέπειες της δυσαρμονικής σχέσης του σύγχρονου ανθρώπου με το μοντέρνο αστικό περιβάλλον. Στοχαστική γραφή με αψεγάδιαστη αίσθηση του κινηματογραφικού χρόνου, υπόκωφη ένταση, εικαστική και ερμηνευτική τελειότητα, ανοιχτή σε πολύπλευρες προσεγγίσεις. Αριστουργηματική διασταύρωση του εσωτερισμού της Ταρκοφσκικής γραφής με τους πιο διαδεδομένους κώδικες του Μπεργκμανικού δράματος.

1. Τhere Will Be Blood (Paul Thomas Anderson)

Ο Αnderson συνεπικουρούμενος από τον μοναδικό Daniel Day Lewis έδωσε ένα πολυπρισματικό αριστούργημα πάνω στον αδυσώπητο ανθρώπινο ανταγωνισμό και στην ανάγκη για επικυριαρχία. Ο κεντρικός ήρωάς του, όπως ο Michael Corleone στο Godfather II, είναι υπεράνω απλουστευτικών χαρακτηρισμών και μονοσήμαντων προσεγγίσεων. Δεν πρόκειται περί άκαρδου καθάρματος, ούτε περί τίμιου επιχειρηματία παρά μιας πολυδιάστατης, όσο και αντιφατικής, προσωπικότητας που είναι σε μεγάλο βαθμό παράγωγο των ανηλεών κοινωνικών συνθηκών της εποχής. Οι βασικοί ιδεολογικοί πυλώνες καπιταλισμός και θρησκεία με τον αλληλοσυμπληρωματικό όσο και ανταγωνιστικό ρόλο τους εγγράφονται με σαφήνεια στον κορμό της μυθιστορίας μέσα από τη σύγκρουση των δύο κεντρικών χαρακτήρων. Όλα αυτά υποστηρίζονται με ένα απαράμιλλο στυλ από τον σκηνοθέτη με ιδιοφυή χρήση της ηχητικής μπάντας, tracking shots που αντανακλούν τις σχέσεις των χαρακτήρων, με ένα από τα συγκλονιστικότερα φινάλε στην ιστορία, και προπαντός με άψογες ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς έτσι ώστε το σύνολο να αποπνέει μια αίσθηση άφατης καλλιτεχνικής πληρότητας όπως άλλα σύγχρονα αριστουργήματα του αμερικάνικου κινηματογράφου σαν τα Godfather II, Raging Bull, Unforgiven κ.α. Kαι επειδή οι προηγούμενες ταινίες αναγνωρίστηκαν στην εποχή τους χωρίς να χρειαστεί να περάσουν πέντε ή δέκα χρόνια, σε αντίθεση με την συντηρητική αντίληψη που θεωρεί όλες τις ταινίες σαν το παλιό καλό κρασί (άσχετα αν ορισμένες θέλουν χρόνο για να βρουν το κοινό τους), δεν πραγματοποιώ κάποιο απερίσκεπτο τόλμημα διατυπώνοντας την άποψη ότι η ταινία του Anderson αποτελεί ένα ατόφιο αριστούργημα του αμερικάνικου κινηματογράφου.

5 σχόλια:

kioy είπε...

Γεια χαρά αγαπητέ mpoukatsa. Περίμενα να ολοκληρώσεις αυτό το post για να σου πω πόσο σύμφωνος είμαι με την δεκάδα σου. Σχεδόν όλες οι ταινίες θα μπορούσαν να είναι και στη δικιά μου και μάλιστα με παρόμοια σειρά αν εξαιρέσουμε τον Jesse που θα τον είχα πιο χαμηλά...
Ενώ επίσης συμφωνώ και με όσα εκθειάζεις από αυτά που κόπηκαν στο νήμα με εξαίρεση το συμπαθή μεν Παιδί και η Αλεπού. Για το οποίο η γνώμη μου δεν κυμαίνεται σε τέτοια επίπεδα, αν και ένας λόγος για αυτό είναι ότι παρακολούθησα την μεταγλωτισμένη προβολή με το καταστροφικό voice over της Δραγούμη(;).
Επίσης δεν θα ήθελα να κρύψω την ευχάριστη έκπληξη μου για την θέση που καταλαμβάνει Η αποξένωση, μεγάλη ταινία κακώς υποτιμημένη!
Ενώ για το νούμερο 1 τόση κουβέντα έχει γίνει στο διαδίκτυο... Αν και είναι δύσκολο να εκτιμήσουμε την μελλοντική καταξίωση μιας ταινίας έχω την αίσθηση ότι το There Will Be Blood του PT Anderson θα καρπωθεί όσων αξίζεις. Πολύ μου αρέσουν και οι αναφορές, με το Godfather ας πούμε, που κάνεις για αυτό. Μοιάζει σαν μια τρισμέγιστη ταινία που δε διστάζει να αναμετρηθεί με ταινίες Kane-ικου διαμετρήματος, καθώς ο δημιουργός έχει χωρέσει το δικό του στυλ σε μια φορεσιά του ιστορικά από καταβολής καλύτερου κινηματογράφου.
Την κλαλημέρα μου.

mpoukatsas είπε...

Φίλε kioy, χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω και σε ευχαριστώ για την παρέμβασή σου. Το Παιδί και η Αλεπού μπορεί να μην συναγωνίζεται σε φιλοδοξίες τις περισσότερες ταινίες που προανέφερα, το βρήκα όμως εξαιρετικά επιτυχημένο στο είδος που εκπροσωπεί, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς τις παγίδες που εγκυμονούν σε ένα τέτοιο θέμα (έχω δει μόνο την original version).
Με ευχαρίστηση διαπιστώνω ότι συμφωνούμε στα υπόλοιπα. Να' σαι καλά!

theachilles είπε...

Ταινιάρες όλα. Τι σεζόν. Επικροτώ ιδιαίτερα τα δυο πρώτα, σίγουρα μέσα και στη δική μου πεντάδα. Για τον Ρουμάνο έχω κάποιες ενστάσεις, ωστόσο είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ δυνατό φιλμ. Τα ίδια ισχύουν και για τον Ang Lee - να προσθέσω ότι στο Lust, Caution βρίσκεται κατά τη γνώμη μου η δεύτερη καλύτερη ανδρική ερμηνεία της χρονιάς (τι πάει να πει ποια είναι η πρώτη). Πελώριος και ο Jesse, ωσάν και τον τίτλο του!

Πότε θα μας έρθεις Γιώργο;;;

mpoukatsas είπε...

Φίλε μου, ήμουν σίγουρος ότι δεν θα διαφωνούσαμε. Όντως σπουδαία η ερμηνεία του Tony Leung (που έχει και γενέθλια σήμερα), μαζί με τον Casey Αffleck συναγωνίζονται για τη δεύτερη θέση.

(σε 2 εβδομάδες θα τα πούμε από κοντά)

Chris "Skinny Legs And All" Z. είπε...

there will be blood itan i kaliteri tainia tis dekaetias...
xwris ipervoles, etsi apla..