Αρχικά ξεκίνησε ως χώρος για "Αταξινόμητες σκέψεις για διάφορα επίκαιρα και μη ζήτηματα" για να καταλήξει τελικά σε cine-blog του οποίου όλα τα post, πρόσφατα και μη, είναι διαρκώς ανοιχτά και δεκτικά σχολίων. Be my guest!

28/10/08

Le Beau Marriage

(Le Beau Marriage, Σκην Eric Rohmer, 1982)
Πρόκειται για τη δεύτερη ταινία του δευτέρου κύκλου ταινιών του Rohmer με τον τίτλο "Κωμωδίες και Παροιμίες". Ο δεύτερος κύκλος σημαδοτεί μια διαφοροποίηση στην θεματική και προβληματική του σκηνοθέτη με  εστίαση σε διλήμματα της καθημερινότητας αντί για περισσότερο αφηρημένα φιλοσοφικά ζητήματα που κυριαρχούσαν στις έξι ηθικές του ιστορίες του πρώτου κύκλου. Οι χαρακτήρες του είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, εκπρόσωποι της κοινωνικής τους τάξης, χωρίς όμως να αποτελούν απαραίτητα σύμβολο αυτής ή φορείς κάποιων αφηρημένων ιδεών. Οποιαδήποτε ατομική στάση ή πράξη, ωστόσο, πηγάζει από κάποια συγκεκριμένη κοσμοθεώρηση και ο Rohmer αποτυπώνοντας μια αξεπέραστη ακρίβεια τόσο τις σκέψεις όσο και τις πράξεις των ηρώων του καταφέρνει να αναδεικνύει τα ρεύματα σκέψης και τις ατομικές προτεραιότητες που τις διαμορφώνουν. Ο Rohmer είναι ένας αξεπέραστος ηθολόγος που με βασικό εργαλείο την αυθεντικότητα του λόγου του καταφέρνει δίχως να ηθικολογεί να δίνει ευκρινέστατα πορτραίτα της γαλλικής αστικής κοινωνίας του εικοστού αιώνα, όπως ακριβώς έκαναν ο Μπαλζάκ ή Ζολά για τον δέκατο ένατο.

Στον Καλό Γάμο ανατέμνεται η δεσπόζουσα μικροαστική αντίληψη για την σημασία του γάμου. Η ηρωίδα ευσυνείδητα αποφασίζει να διαχωρίσει τον γάμο από τον έρωτα και να αντιμετωπίσει τον πρώτο ως πολύτιμο βήμα για την οικονομική της ανεξαρτησία και την προσωπική της αυτοπραγμάτωση, καθώς μέσω αυτού δεν θα είναι πλέον υποχρεωμένη να συντηρεί τον εαυτό της μέσω άχαρων βιοποριστικών εργασιών και θα μπορέσει, αντιθέτως, να επιδοθεί σε πράγματα που την ικανοποιούν περισσότερο . Ο Γάμος λοιπόν αντιμετωπίζεται ως καταφύγιο από τη ζούγκλα της βιοπάλης όπου οι όροι του παιχνιδιού έτσι και αλλιώς είναι εις βάρος του μικροαστού. Η ηρωίδα επιλέγοντας ως ιδανικό γαμπρό έναν μεγαλοαστό δικηγόρο δεν αντιλαμβάνεται ότι το οικονομικό διακύβευμα ενός γάμου παραείναι μεγάλο ώστε να μείνει ανέπαφο από ταξικές ανισότητες. Ο ωφελιμισμός, εξάλλου, είναι διαταξικός.

O Rohmer με υπόκωφη δεξιοτεχνία αποτυπώνει τέλεια τον μικρόκοσμο των ηρώων του με φυσικούς διαλόγους αλλά και με αξιοποίηση των σιωπών (είναι χαρακτηριστικό το ότι σχεδόν όλες οι ταινίες του έχουν σκηνές με τους ήρωες να πραγματοποιούν σιωπηλές διαδρομές από και προς τα σπίτια τους -διευκολύνοντας την είσοδο του θεατή στην καθημερινότητα τους). Μια χαρακτηριστική ταινία αυτού του μοναδικού δημιουργού.

2 σχόλια:

theachilles είπε...

Φοβερή επισήμανση έκανες για τις διαδρομές των ηρώων. Από μνήμης μπορώ να θυμηθώ τουλάχιστον άλλες δυο ταινίες του Ρομέρ που συμβαίνει αυτό, αλλά ποτέ δεν το είχα συνδυάσει πριν.

Εύστοχη η ταξική ανάλυση της ταινίας. Η Σαμπίν είναι μια μικροαστή που επιθυμεί να ανέλθει κοινωνικά και για αυτόν τον σκοπό δε διστάζει να αλλάξει συνήθειες και συμπεριφορά (ή μάλλον να προσποιηθεί ότι αλλάζει). Αλλά υπολογίζει χωρίς τον ξενοδόχο...

Παρόλο που αναγνωρίζω ότι οι καλύτερες ταινίες του Ρομέρ βρίσκονται στον προηγούμενο κύκλο, ομολογώ ότι τις Κωμωδίες και Παροιμίες τις απολαμβάνω περισσότερο..

mpoukatsas είπε...

Αν δεν με απατά και εμένα η μνήμη μου, σχεδόν όλες οι ταινίες αυτού του κύκλου αρχίζουν με μια τέτοια διαδρομή. Ο Rohmer αποφεύγει την στυλιστική επιτήδευση, ωστόσο η απόλυτη φυσικότητα που αναδύεται από τις καταστάσεις και τους διαλόγους είναι αποτέλεσμα εξονυχιστικής έρευνας και προσχεδιασμού. Επίσης δεν είναι τυχαία η διαφορετική χρωματική παλέττα που εφαρμόζει σε κάθε ταινία αυτού του κύκλου.

Συμφωνώ με την τελική σου παρατήρηση και ευχαριστώ για την επίσκεψη.