Αρχικά ξεκίνησε ως χώρος για "Αταξινόμητες σκέψεις για διάφορα επίκαιρα και μη ζήτηματα" για να καταλήξει τελικά σε cine-blog του οποίου όλα τα post, πρόσφατα και μη, είναι διαρκώς ανοιχτά και δεκτικά σχολίων. Be my guest!

30/11/09

2008

Ως απόπειρα γεφύρωσης της μεγάλης χρονικής απόστασης από την προηγούμενη ανάρτηση και τακτοποιήματος των ανοιχτών λογαριασμών με την προηγούμενη κινηματογραφική χρονιά, θα αναρτήσω την δεκάδα μου με τις καλύτερες κατά τη γνώμη μου ταινίες με έτος παραγωγής το 2008. Αυτό σημαίνει ότι δεν συμπεριλαμβάνονται ταινίες που είχαν ως ημερομηνία πρώτης προβολής ανά τον κόσμο το 2009. Αποκλείονται έτσι ταινίες που προβλήθηκαν πριν μερικούς μήνες σαν το Public Enemies του σταθερά απολαυστικού Michael Mann και το Inglourious Basterds, ίσως η καλύτερη ταινία του Ταραντίνο.

Συγκρινόμενη με το ανεπανάληπτο 2007, του οποίου την αντίστοιχη δεκάδα μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ, το 2008 υστερεί σημαντικά. Ουδεμία εκ των ταινιών μπορεί να χαρακτηριστεί αβίαστα ως αριστούργημα και πολλές από τις ταινίες που δεν χώρεσαν στην δεκάδα του 2007 θα μπορούσαν άνετα να έχουν θέση σε αυτή του 2008. Ωστόσο φυσικά δεν έλειψαν εντελώς οι αξιόλογες δημιουργίες και σίγουρα βρέθηκαν και αρκετές ενδιαφέρουσες ταινίες που οριακά δεν χώρεσαν στην δεκάδα (Che, The Changelling, Gran Torino, Τropic Thunder και μερικά ακόμη που σίγουρα θα έχω ξεχάσει). Η λίστα λοιπόν έχει ως εξής:

10. The Visitor (Thomas McCarthy) Με απλή πλην όμως ουσιαστική γραφή, η δεύτερη ταινία του ΜcCarthy μιλάει για την άρση της αυτοαπομόνωσης μέσω της ουσιαστικής ανθρώπινης επαφής ανεξαρτήτως εθνικών ή φυλετικών προσδιορισμών. Μια επικοινωνία που έχει να υπερκεράσει τα συστημικά εμπόδια που οι ίδιοι ορθώνουμε για να περιχαρακώσουμε την ύπαρξή μας σε μια επίφαση σιγουριάς και ασφάλειας. Η άψογα εσωτερικευμένη ερμηνεία του Richard Jenkins και οι μικρές πινελιές της σκηνοθεσίας προσδίδουν στην ταινία μια επιπλέον διάσταση από τον ρεαλισμό της καθημερινότητας που συναντά κανείς στην μέση αμερικανική indie ταινία.

9. Il Divo (Paolo Sorrentino)
. Μια πλάγια, ειρωνική ματιά στους δαιδαλώδεις μηχανισμούς εξουσίας με άκρως δυναμική κινηματογραφική γραφή που καλύπτει σε σημαντικό βαθμό κάποιες αδυναμίες σε επίπεδο πολιτικής ανάλυσης, αδυναμίες, όμως, ενδεχομένως αναπόφευκτες δεδομένης της φύσης του κεντρικού ήρωα, ενός ανθρώπου που παραμένει ένας άλυτος γρίφος μέχρι σήμερα. Από τα δείγματα πολιτικού σινεμά που δεν συναντάς πλέον συχνά.

8. Hunger (Steve McQueen). Μια αληθινή ιστορία πάλης για το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια παρουσιάζεται εικαστικά, σχεδόν αφαιρετικά από έναν πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη που καταφέρνει να συμπυκνώσει την σημασία της πάλης και το ψυχικό σθένος που απαιτεί μέσα από μια σειρά εμπνευσμένων tableaux vivants, δίχως να αγνοήσει την πολιτική συνιστώσα του θέματος. Από τα ντεμπούτα της δεκαετίας.

7. Gomorra (Matteo Garrone)
.  Μια στυλιζαρισμένη και συνάμα άκρως ρεαλιστική ματιά στα έγκατα της ναπολιτάνικης μαφίας μέσα από μια σειρά μικροϊστοριών που συλλογικά αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα του προβλήματος (πιο αναλυτική παρουσίαση υπάρχει εδώ).

6. Wall-E (Andrew Stanton).
Έξοχη προσθήκη στην θεματολογία της επιστημονικής φαντασίας από την σταθερά αξιόπιστη Pixar. Ο πλανήτης γη έχει καταστραφεί, οι εκπρόσωποι του ανθρώπινου είδους έχουν μετατραπεί σε αποχαυνωμένα καταναλωτικά automata απεμπολώντας τα θεμελιώδη ανθρώπινα γνωρίσματα τα οποία όμως, ευτυχώς, διαφυλάσσονται από τα δημιουργήματά τους σαν τον ρομπότ-πρωταγωνιστή. Και μόνο για το πρώτο, δίχως διαλόγους και περιττές επεξηγήσεις, σαραντάλεπτο, το κομψοτέχνημα αυτό έχει κατακτήσει τη θέση του σε μια επιλεκτική ανθολογία.

5. Vicky Cristina Barcelona (Woody Allen). O Woody Allen επανέρχεται ανανεωμένος σε ένα από τα σταθερά του θέματα, αυτό της αστάθειας των ανθρωπίνων σχέσεων και της αίσθησης του ανεκπλήρωτου που υποθάλπουν. Χιουμοριστικά απαισιόδοξος, ο Woody συνεχίζει να αναπτύσσει την βασική του φιλοσοφία απέναντι στη ζωή και στην τέχνη σε μια από τις πιο φρέσκιες δημιουργίες του των τελευταίων είκοσι χρόνων.

4. Le silence de Lorna (Jean-Pierre et Luc Dardenne). Μια ακόμη απόδειξη (αν και δεν χρειαζόταν μετά το Le Fils) ότι το σινεμά των Dardenne βρίσκεται εγγύτερα στις ηθικές αναζητήσεις ενός Bresson από μια νατουραλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας. Το ηθικό βάρος των ενεργειών του ατόμου εξετάζεται συναρτήσει του κοινωνικού περίγυρου και τις επιταγές αυτού ενώ η λύτρωση δεν είναι πάντα εφικτή. Σινεμά βαθύτατα ηθικό με απέριττα καίρια κινηματογράφιση.

3. Entre les Murs (Laurent Cantet). Η σχολική διαδικασία στη σύγχρονη πολυπολιτισμική κοινωνία ανασυντίθεται μέσα από το κοινωνιολογικό μικροσκόπιο του Laurent Cantet, υπερβαίνοντας τον περιγραφικό ρεαλισμό και εγείροντας διαλεκτικά πλήθος ζητημάτων πάνω στη φύση της εκπαίδευσης. Ο Cantet αρρήτως διαφοροποιεί την οπτική της ταινίας από αυτή του κεντρικού ήρωα, παρουσιάζοντας τον ως ένα τμήμα ενός μηχανισμού που συμβάλλει στην αναπαραγωγή του status quo παρά στην ανατροπή του.

2. Two Lovers (James Gray).
Ταινίες σαν αυτήν μας θυμίζουν ότι το σινεμά είναι υπόθεση ανταλλαγής βλεμμάτων. Ο Gray αποτυπώνει με ακρίβεια τις ψυχικές διακυμάνσεις των ηρώων και τον ρόλο του κοινωνικού πλαισίου στην διαμόρφωσή τους. Με μια κεντρική ερμηνεία πρότυπο ευαίσθητης εσωτερικότητας από τον Joacquin Phoenix, ο Gray δίνει ένα από τα καλύτερα δράματα του αμερικανικού σινεμά των τελευταίων ετών και κάτι ακόμη πιο σπάνιο κινηματογραφικά: μια αληθινή ερωτική ιστορία (περισσότερα εδώ).

1. Un Conte de Noël (Arnaud Despleshin). Μια άκρως ανατρεπτική ματιά στη μεσοαστική οικογένεια και στην απόσταση μεταξύ δεσμών αίματος και διαπροσωπικής εκτίμησης. Μπορούν να συνυπάρξουν άτομα  λόγω κοινού DNA ενώ μισούνται με πάθος; Ο Despleshin, ένας από τους πιο ταλαντούχους Γάλλους σκηνοθέτες της τελευταίας εικοσαετίας, ισορροπεί επιδέξια μεταξύ μαύρης κωμωδίας και δράματος, χρησιμοποιώντας μια πληθώρα εκφραστικών μέσων και κινηματογραφικών αναφορών που καταφέρνουν να δένουν εκφραστικά και να μην πέφτουν στην παγίδα της αυταναφορικότητας καταντώντας στυλιστική μανιέρα (βλ. Honore). Μια στυλιστική πανδαισία, το καλύτερο δώρο Χριστουγέννων για έναν σινεφίλ με όλη την αφρόκρεμα του γαλλικού σινεμά να πρωταγωνιστεί.

5 σχόλια:

costello είπε...

Τελικά δεν είσαι αγνοούμενος;;; :Ρ

Νόμιζα πάντως ότι θα έχεις και τον ΙΠΠΟΤΗ μέσα, αλλά κατάλαβα λάθος! 3, 6, 8 κι 9 αποτελούν εξαιρετικές ταινίες τις οποίες συμπεριέλαβα στη λίστα μου εννοείται.

Όπως αρκετά αξιόλογα, αν και χωρίς να μου προκαλέσουν έντονα συναισθήματα ήταν τα 10 (ίσως με διαφορετικό φινάλε...), 5 και 4.

Αυτό πάντως που μου προξένησε μεγάλη έκπληξη ήταν το 1!

ID είπε...

"...της αστάθειας των ανθρωπίνων σχέσεων και της αίσθησης του ανεκπλήρωτου που υποθάλπουν."

Τώρα αν το 'κανες επίτηδες δεν ξέρω, αλλά μ' αυτή τη φράση με ζόρισες, Γιώργο.

Welcome back!

mpoukatsas είπε...

Kαλώς επέστρεψες φίλε costello.

Το Dark Knight έπαιξε για την δέκατη θέση αλλά τελικά προτίμησα ένα outsider. Μια και η λίστα καταρτίστηκε μήνες αφότου είδα την τελευταία ταινία, η επιλογή των ταινιών βασίστηκε αφενός στην εναπομείνουσα αίσθηση που μου είχε αφήσει η κάθε μια και αφετέρου κατά πόσο με προδιαθέτει έκαστη για επαναπροβολή. Για το Νο 1, λίστα χωρίς εκπλήξεις δεν έχει χάρη! Πώς αλλιώς θα ανακαλύψουμε διαφορετικές ταινίες;
Ευχαριστώ για την επίσκεψη.


Φίλε μου, σίγουρα δεν το έκανα επίτηδες! Ευχαριστώ για το καλωσόρισμα.

theachilles είπε...

Un Conte de Noel!!! Όλε! Το είχαμε δει μαζί με τον Μπουκ στο άδειο απόλλωνα, πέρσι τα Χριστούγεννα, παρέα με κάτι παππούδες που είχαν αγανακτήσει και είχαν πορωθεί μόνο όταν εμφανίστηκε στην οθόνη ο Heston... Ταινιάρα, ελπίζω να δούμε και φέτος στις γιορτές κάτι τόσο καλό.

Πολύ καλός ο Gray και με ένα φινάλε τόσο μα τόσο αληθινό.

Ο Cantet θεωρώ εν τέλει ότι υπερεκτιμήθηκε. Πάρα πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα/πείραμα, όχι όμως χωρίς τις ευκολίες του. Σίγουρα δε συγκρίνεται με το Ελεύθερος Ωραρίου.

Τρομερή η Λόρνα, αποτολμώ να πω πως μαζί με τη Ροζέτα, πρόκειται για την καλύτερη ταινία τους. Και τι φινάλε...

Για τον Woody τι να πω. Η καλύτερη ταινία του στα 00'ς.

Wall-e... Pffff...

Χαίρομαι που Gomorra & Il Divo βρήκαν θέση στη δεκάδα σου. Η αντεπίθεση του (για χρόνια σε χειμερία νάρκη) ιταλικού κινηματογράφου είναι γεγονός.

Άριστο πολιτικό cinema το Hunger, η καλύτερη "ανεξάρτητη" αμερικανική ταινία της χρονιάς το Visitor.

Τρομερή λίστα. Με την εξαίρεση του καθυστερημένου ρομπότ, οι υπόλοιπεσ ταινίες βρίσκονταν και στη δική μου λίστα.

mpoukatsas είπε...

Ευχαριστώ για την επίσκεψη και το σχόλιο φίλε μου.

Συμφωνούμε σχεδόν σε όλα με εξάιρεση το φοβερό robot που αποδεικνύει ότι το animation δεν είναι απλώς ένα κινηματογραφικό είδος, αλλά ένας τρόπος έκφρασης. The machines are winning (καλά να πάθουμε).

Δεν βρήκα ευκολίες στην ταινία του Cantet. Παρόλη την ντοκυμαντερίστικη υφής γραφή της, η ταινία αποστασιοποιήθηκε εν μέρει από τις επιλογές του όχι απολύτως συμπαθούς (αν και για Γάλλος παραείναι καλοπροαίρετος) κεντρικού χαρακτήρα. Όντας βέβαια άρρηκτα συνδεδεμένη με το θέμα της, η ταινία δεν μπορεί να προσεγγίσει τα υπαρξιακά βάθη του «Ελεύθερος Ωραρίου». Όμως δεν θυμάμαι καλύτερη ταινία πάνω σε αυτό το θέμα τα τελευταία 20+ χρόνια (ανάλογες αμερικάνικες προσπάθειες τύπου Dangerous Minds είναι αφελείς και γελοίες). Αυτό από μόνο του είναι ένα επίτευγμα.