Αρχικά ξεκίνησε ως χώρος για "Αταξινόμητες σκέψεις για διάφορα επίκαιρα και μη ζήτηματα" για να καταλήξει τελικά σε cine-blog του οποίου όλα τα post, πρόσφατα και μη, είναι διαρκώς ανοιχτά και δεκτικά σχολίων. Be my guest!

2/1/08

My Blueberry Nights

(My Blueberry Nights, Σκην Wong Kar-Wai, 2007)
O απαράμιλλος στυλίστας Wong Kar-Wai μεταφέρεται στην Αμερική για να αφηγηθεί με το μοναδικό του τρόπο μια ακόμη ιστορία παραλλήλων συναισθηματικών διαδρομών και ανεκπλήρωτων ονείρων. Για άλλη μια φορά κυριαρχούν τα εσωτερικά πλάνα σε άψογα κινηματογραφικά προσδιορισμένους χώρους, οι φευγάτες ματιές ανάμεσα στους χαρακτήρες (υπόδειγμα κινηματογραφικής εκφραστικής το ειδύλλιο μεταξύ Jude Law και Νοrah Jones), οι πειραματισμοί στο μοντάζ, οι ελλείψεις στην αφήγηση, η μοναδική επισήμανση αντικειμένων και η ένταξή τους στον πυρήνα της ιστορίας (εξαιρετική η ιδέα της γυάλας με τα κλειδιά που διατηρούν ζωντανό το ενδεχόμενο επανασύνδεσης, ο λογαριασμός του λαβωμένου ήρωα που αποτυπώνει τη διαδρομή του μέσα στο χρόνο, η ομώνυμη πίτα που πρέπει να υπάρχει ως παρουσία ακόμη και αν δεν την επιλέγει κανείς κοκ) κλπ. Πρόκειται για έναν μουσικό της εικόνας που καταφέρνει να μεγαλουργεί σε όλες τις κλίμακες. Εδώ έχουμε μια πιο χαμηλόφωνη ιστορία, δίχως τη δραματικότητα και τις εντάσεις των προηγουμένων δημιουργιών του, που όμως δεν παύει να αποτελεί ένα κομψοτέχνημα, μια ακαταμάχητα γοητευτική μινιατούρα. Η αναπόφευκτη διαδρομή συναισθηματικής επούλωσης της ηρωίδας διαπλέκεται έξοχα με δύο άλλες πιο αδιέξοδες και αναπόδραστα μοναχικές περιπτώσεις ούτως ώστε να αναδυθεί εκ διαθλάσεως η ελπίδα. Μια γνήσια τρυφερή και αισθαντική δημιουργία.

(Μια πολύ πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση της ταινίας από έναν αγαπητό συνοδοιπόρο και μεγάλο λάτρη του σκηνοθέτη μπορείτε να βρείτε εδώ )


2 σχόλια:

theachilles είπε...

Φίλε Γιώργο,
σε ευχαριστώ πρώτα απ'όλα για την εξαιρετική σου παρουσίαση για μια ταινία αδίκως παρεξηγημένη. Ειδικά η αναφορά σου στο ειδύλλιο Elizabeth και Jeremy με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Μέσα σε ένα εικοσάλεπτο αφουγκραζόμαστε τον πόθο και νιώθουμε σύγκορμοι το πάθος δυο χαρακτήρων που μόλις γνωρίσαμε. Μέγιστο κατόρθωμα.
Και φυσικά σε ευχαριστώ πολύ για την παραπομπή.
Καλό ταξίδι πίσω στο βορρά, να μας ξανάρθεις σύντομα!!

mpoukatsas είπε...

Φίλε μου, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και εύχομαι να αγαπήσεις και άλλες ταινίες φέτος τόσο πολύ όσο αυτήν εδώ. Πολλά εγκάρδια χαιρετίσματα από την ψυχρή καθημερινότητα και ήδη μου λείπουν οι μοναδικές σινε-αναζητήσεις με την εκλεκτή συντροφιά.