Αρχικά ξεκίνησε ως χώρος για "Αταξινόμητες σκέψεις για διάφορα επίκαιρα και μη ζήτηματα" για να καταλήξει τελικά σε cine-blog του οποίου όλα τα post, πρόσφατα και μη, είναι διαρκώς ανοιχτά και δεκτικά σχολίων. Be my guest!

15/4/07

Ο δεκάλογος της κατάλληλης αίθουσας

Επιγραμματικά η ιδανική αίθουσα είναι εκείνη στην οποία :

  1. Ο ήχος και εικόνα είναι ρυθμισμένα ανάλογα με τις προδιαγραφές του φιλμ.
  2. Δεν υπάρχει διάλειμμα εκτός και αν αυτό προβλέπεται από την ταινία (π.χ. Lawrence of Arabia, Lord of the Rings)
  3. Η ταινία προβάλλεται στην ολότητά της (και αυτό συμπεριλαμβάνει και όλους τους τίτλους τέλους, βαριεστημένε και βιαστικέ μηχανικέ προβολής)
  4. Κατά τη διάρκεια προβολής επικρατεί απόλυτο σκοτάδι με εξαίρεση τα φώτα εξόδου κινδύνου και ορισμένα απαλά φώτα δαπέδου
  5. Δεν επιτρέπεται η κατανάλωση παντός είδους φαγωσίμων (τα nachos και τα Tsakiris chips σίγουρα δεν αποτελούν την πεμπτουσία του Dolby Surround)
  6. Έχει δυνατότητα μπλοκαρίσματος των σημάτων κινητής τηλεφωνίας (μια απλή απαγόρευση είναι αποδεδειγμένα αναποτελεσματική)
  7. Δεν επιτρέπει την είσοδο σε αργοπορημένους θεατές (κάτι ήξερε ο Hitchcock που το επέβαλε στο Psycho)
  8. Η διάταξη των (αναπαυτικών) καθισμάτων είναι αμφιθεατρική
  9. Η αίθουσα είναι μονωμένη ηχητικά από το μπαρ και την καμπίνα προβολής όπου αρκετές φορές ο μηχανικός βλέπει τηλεόραση ή ακούει ραδιόφωνο
  10. Ο ιδιοκτήτης της είναι πρόθυμος να επιστρέψει το αντίτιμο του εισιτηρίου στον θεατή όταν δεν τηρούνται οι περιπτώσεις 1,3,4,9.
Οι όροι 1,2,3,4,9,10 είναι αυτονόητοι για το 95% των αιθουσών εκτός της ελληνικής επικράτειας. Στην Ελλάδα τα 1,3,9 επαφίονται στη διάθεση του μηχανικού προβολής, ιδιαίτερα στις μεμονωμένες αίθουσες όπου φαίνεται πως δεν κόπτονται ιδιαίτερα από θέματα copyright, παρά περιορίζονται να μεμψιμοιρούν ότι διαρκώς χάνουν έδαφος από τα αδηφάγα multiplex που πληρούν σαφέστατα περισσότερους όρους από αυτές.
Δεν αναφέρομαι καθόλου στη, συνήθως ανάρμοστη, συμπεριφορά των θεατών καθώς αυτό είναι γενικότερο θέμα αγωγής και παιδείας και δεν έχει σχέση με την αίθουσα.

Οποιεσδήποτε επισημάνσεις, προσθήκες ή αντιρρήσεις είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτες.

3 σχόλια:

Ilias Dimopoulos είπε...

Έχεις "σκάσει" και συ με την κατάσταση. Λογικό.
Προσωπικά, όλο αυτό που περιγράφεις, μου έχει στερήσει σχεδόν κάθε επαφή με την αίθουσα.
Είναι η αναμενόμενη καφροσύνη της γενιάς μιας κοινωνίας που αδιαφόρησε.

Με λίγο κόπο και έξοδο, φτιάχνεις στο σπίτι σου την απόλυτη αίθουσα και μόνος ή με φίλους ξανανακαλύπτεις την εμπειρία της μεγάλης οθόνης.

frank barrell είπε...

Συμφωνώ απόλυτα με τον δεκάλογο. Το θέμα αυτό έχω την αίσθηση ότι είναι μείζονος σημασίας τη σημερινή εποχή επειδή οι πιο πολλοί από τους συνειδητοποιημένους κινηματογραφόφιλους στρέφονται αργά ή γρήγορα στη λύση του home cinema, όπως λέει και ο Ηλίας. Μόνο που η δημόσια προβολή είναι κι αυτή ένα αναπόσπαστο κομμάτι του κινηματογράφου που δε μου φαίνεται και πολύ καλή ιδέα να την απαρνηθούμε τόσο εύκολα.
Γι' αυτό κι εγώ επιμένω να στηρίζω όσο μπορώ τις παραδοσιακές αίθουσες, παρόλο που όντως τα multiplex έχουν συνήθως καλύτερες προδιαγραφές (όχι όμως και καλύτερες συνθήκες), επιζητώντας τουλάχιστον τα κριτήρια 1,3,4,5,6,9. Τα άλλα αντέχονται με λίγη καλή διάθεση...

Υ.Γ. Mpoukatsas, το blog σου έχει καταπληκτική θεματολογία. Παρόλο που γράφω πρώτη φορά, το διαβάζω τακτικά. Καλή δουλειά!

mpoukatsas είπε...

Διαπιστώνω με πικρία ότι και άλλοι κινηματογραφόφιλοι έχουν παρόμοιες αρνητικές εμπειρίες από τις ελληνικές αίθουσες.
Δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να προβλέψει κανείς πως θα εξελιχθεί η κατάσταση σε 5-10 χρόνια: οι μεμονωμένες αίθουσες, λόγω και της στενομυαλιάς και της έλλειψης επαγγελματισμού των ιδιοκτητών τους, θα είναι μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού, ενώ τα multiplex, που στην Ελλάδα τουλάχιστον είναι δυστυχώς το βασίλειο της καφρίλας, θα μονοπωλούν την κινηματογραφική διανομή.
Φίλε Ηλία, έχεις απόλυτο δίκιο, αργά ή γρήγορα όλοι οι κινηματογραφόφιλοι θα βλέπουμε ταινίες στο Home cinema, καθώς η τεχνολογία γίνεται ολοένα και προσιτότερη και οι συνθήκες απόλυτα ελεγχόμενες.
Φίλε Frank, καλώς ήρθες. Και εγώ επιμένω βλακωδώς ποιών να στηρίζω τις παραδοσιακές αίθουσες, αν και μου έχουν καταστρέψει πολλές κινηματογραφικές στιγμές (από μπέρδεμα μπομπίνων χωρίς να το πάρει πρέφα κανείς μέχρι να έχει αρχίσει η ταινία για κανά εικοσάλεπτο και το Muzak του cd να εξακολουθεί να παίζει!). Βλέπεις γαλουχήθηκα κινηματογραφικά ανακαλύπτοντας ταινίες στη Μεγάλη Οθόνη και το βίωμα μια ταινίας ήταν ανέκαθεν στο μυαλό μου συνδεδεμένο με την αίθουσα στην οποία την είδα. Αλλά σιγά σιγά απομακρύνομαι και εγώ όπως ο Ηλίας προς άλλες λύσεις, ευτυχώς οι χαλεποί καιροί του άθλιου VHS έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Ευτυχώς συχνά-πυκνά επισκέφτομαι αίθουσες στο εξωτερικό όπου η εμπειρία είναι τελείως διαφορετική και μου δίνει κάποιο μέτρο σύγκρισης, ίσως και κάποια απατηλά ψήγματα ελπιδας.