Αρχικά ξεκίνησε ως χώρος για "Αταξινόμητες σκέψεις για διάφορα επίκαιρα και μη ζήτηματα" για να καταλήξει τελικά σε cine-blog του οποίου όλα τα post, πρόσφατα και μη, είναι διαρκώς ανοιχτά και δεκτικά σχολίων. Be my guest!

4/11/07

Εastern Promises

(Eastern Promises, Σκην. David Cronenberg, 2007)
Ο David Cronenberg προεκτείνει την προβληματική του δισυπόστατου της προηγούμενής του ταινίας A History of Violence, δουλεύοντας ξανά με τον ίδιο πρωταγωνιστή, τον έξοχο Viggo Mortensen, σε ένα αρχετυπικό κινηματογραφικό είδος, αυτό της γκαγκστερικής ταινίας. Επίκεντρό του αυτή τη φορά είναι η ρώσικη μαφία που εδρεύει στο Λονδίνο και με αφορμή το θάνατο μιας ανήλικης πόρνης ξετυλίγεται μια χιονοστιβάδα γεγονότων που θα φέρουν σε επαφή μια απλή νοσοκόμα, ρώσικης καταγωγής (Naomi Watts), με τον κρυπτικό Nikolai (Viggo Mortensen) πρωτοπαλίκαρο της ισχυρότερης μαφιόζικης οικογένειας της περιοχής.
Ο Cronenberg αναπαριστά με λεπτομέρεια τους ρητούς και άρρητους κώδικες που διέπουν την φεουδαρχικής νοοτροπίας μαφιόζικη κοινότητα. Παράλληλα την αντιδιαστέλλει με τον πραγματικό κόσμο, αυτόν των απλών και συνηθισμένων ανθρώπων, καταδεικνύοντας ότι τα όρια των δύο μπορεί να είναι διακριτά μεν, δεν έιναι όμως αδιαπέραστα. Στο σημείο αυτό συναντά τον προβληματισμό του History of Violence πάνω στο φαίνεσθαι και στο είναι των ανθρώπων, της αντίθεσης της προβεβλημένης εικόνας από αυτή που αντιστοιχεί στη πραγματική φύση του ατόμου και το τίμημα αυτής της αναντιστοιχίας. Ο ήρωας είναι μια μοναχική φιγούρα που η προσήλωσή του σε ένα ιδανικό τον έχει υποχρεώσει σε μερική αποποίηση ενός τμήματος της προσωπικότητάς του και στην σταδιακή αποσύνδεσή του, όπως πολλοί ήρωες του σκηνοθέτη, από εκείνους με τους οποίους επιθυμεί να συναναστρέφεται.
Αν και στην ουσία πρόκειται για μια "διπλωματική" ταινία του σκηνοθέτη, είναι αξιοθαύμαστο πως καταφέρνει να εντάσσει βασικές του εμμονές υπηρετώντας ταυτόχρονα στο έπακρο αφηγηματικά την καλοστημένη ίντριγκα του σεναρίου. Αποκορύφωμα αποτελεί η σκηνή της πάλης στα λουτρά όπου ως βασικό όπλο χρησιμοποιείται το ανθρώπινο σώμα με τα διάφορα τατουάζ να ενισχύουν τη δύναμή του, σκηνή που φέρνει στην μνήμη πιο προσωπικά έργα του σκηνοθέτη σαν το Videodrome και το Naked Lunch. Το επίπεδο των ερμηνειών, η επιλογή των χώρων, η υποβλητική μουσική του Χάουαρντ Σορ συμβάλλουν καθοριστικά στην επιτυχία του εγχειρήματος και επιβεβαιώνουν για πολλοστή φορά τη γόνιμη δημιουργικότητα του σκηνοθέτη.

4 σχόλια:

kioy είπε...

Πραγματικά αριστουργηματική γραφή, και συμφωνώ σε γενικές γραμμές με το ακριβή post σου.

Ωστόσο το όλο project μοιάζει να κινείται κάπως πίσω στο χρόνο λόγω της πολυπαιγμένης του και αναμενόμενης φύσης του!

Δυνατή ματιά πάνω στους ήρωες, στο σκανδαλώδη και βιαιό περιβάλλον της Ρώσσικης μαφίας, αλλά η αλήθεια είναι πως το περίμενα δυνατότερο και πιο εγκρατή στις νευραλγικές δράματουργικές πράξεις!

mpoukatsas είπε...

Φίλε Kioy, ευχαριστώ για το σχόλιο σου και συγνώμη για την αργοπορημένη απάντηση.

Όντως τα μοτίβα και η θεματική της ταινίας είναι γνωστά και κεκτημένα. Εκεί που βρίσκεται κατά τη γνώμη μου η μεγάλη αρετή της ταινίας είναι στο πόσο οργανικά και ολοκληρωμένα ο Cronenberg καταφέρνει να τα ενσωματώσει στη συγκεκριμένη ιστορία και στην ποιότητα της δουλειάς του σε όλους τους επιμέρους τομείς. Όλα δίνονται τόσο αβίαστα που δίνουν την ψευδαίσθηση του εύκολου και του προφανούς, όμως στην Τέχνη συνήθως αυτό που φαντάζει απλό είναι αυτό που κρύβει και την περισσότερη τέχνη.
Δεν θα συμφωνήσω μαζί σου για την μερική έλλειψη εγκράτειας, την βρήκα σοφά μετρημένη ταινία...

theachilles είπε...

Να προσθέσω, μετά τη δική μου καθυστερημένη προβολή, έναν έπαινο για την αφηγηματική οικονομία του σοφού Cronenberg και ένα ζήτω για την super cool συνύπαρξη των Mortensen - Cassell.

mpoukatsas είπε...

Aχιλλέα, όντως φοβερό το δίδυμο, μου θύμισε αντίστοιχα ντουέτα σε Western του Anthony Mann (παράλογη αναλογία ξέρω, αλλά η δυναμική της σχέσης τους έτσι λειτούργησε συνειρμικά σε μένα)